Gatebil jenter - Sexy jenter og spreke biler | Finansavisen

Nettsiden har publisert videoen fra pulbikumsstrippet på sitt vip-område, om det kan friste Her er årets gatebilbabe Haugesundjenta Magrete Isabell Løvbrekke 23 gjør storeslem i Foto: Arne D. Skalmeraas Omag. Foto: Skjermbilde fra video Omag. Les alt om:. Del på Twitter. Del på Facebook 0. Nyttige tjenester. Underholdning Se alle våre quizer Ta en matquiz Kryssord.

Linda har utdannelse som dyretolk og håper på å kunne jobbe med dyr i fremtiden. Hvis jeg undersøker en hund kan jeg få bilder og tanker om helse og alt. Jeg er på utkikk etter en gård der jeg kan drive med noe sånt, forteller hun. Les mer Lindas Gatebilshow her. Se også video av kåringen her. La opp Linda startet modellkarrieren da hun var 18 år, men på et tidspunkt la hun den på hyllen.

Pengene skal hun bruke til å kjøpe ny bil. Dyretolk Til daglig er hun blant annet modell for nettbutikken og eventbyrået lillefrekke. I fjor var det to, og de foregående årene vare det fire. Undersøkelser viser generelt at det er ti prosent som melder i fra om overgrep. Og jeg tror nok terskelen er enda høyere for å melde i fra på et slikt arrangement, der jentene kanskje kommer langveis fra, forteller hun.

For Gatebil samler over Lomsdalen tror at grunnen til at jenter fra andre deler av landet ikke melder i fra, er at de er på et fremmed sted og heller vi glemme hendelsen og reise hjem.

Så eg heldt ei tale på 20 minutt, der eg fokuserte på alt det fine vi hadde hatt i lag. Det vart åtte tøffe månader frå ho Gro fekk diagnosen, og til ho døydde heime på bursdagen til den eldste sonen vår. Sjølv vart eg enkjemann, 30 år gamal. Men det har gått bra med gutane og meg. Gutane trivst på skulen, og eg jobbar som miljøpedagog på Valdres vidaregåande skule, der eg tek meg av elevar som treng meir oppfølging.

Så livet har gått vidare, trass alt. Eg hadde ein veldig fin oppvekst på ein gard nørdst i Vestre Slidre, som foreldra mine kjøpte året før eg vart fødd. Som på garder flest måtte vi borna hjelpe til frå vi var små, noko som gav oss eit godt grunnlag å byggje vidare på seinare i livet. Eg vart også tidleg veldig glad i dyr, og det hende faktisk at eg sov saman med sauene! Far min hadde eit sterkt politisk engasjement, noko som også smitta over på meg.

Ved sida av å ha hatt ein del verv i AP og i fagrørsla, var eg frå midten av talet politisk rådgjevar for Jørgen Kosmo og Grete Knudsen, og var også statssekretær fram til regjeringsskiftet. Etter ei særs interessant tid i Regjeringa, var eg næringssjef i Andøy kommune nokre år. Eg likte meg  godt der oppe i Vesterålen, og sjølv om eg hadde ein veldig gjevande jobb, var det også krevjande.

Til slutt gjekk det på helsa laus, og eg vart utbrend. Så eg flytte tilbake til min barndoms rike, der eg fekk påfyll av mykje god energi frå familie og vener. Og gode nettverk er viktig. Det fekk eg verkeleg erfare då sonen min, Ståle, døydde av kreft for eit par månader sidan. Far min gjekk bort berre eit par månader tidlegare, så det har vore, og er framleis, ei tøff tid for meg. Når det gjeld politikk, blir eg eitrande forbanna når born, unge og funksjonshemja ikkje får dei tenestene dei har krav på, og at vi, som eit av verdas rikaste land, ikkje har råd til å gje medisin som kan vere livgjevande og livsforlengjande til dei som er sjuke.

Og ulven då, denne lystmordaren som er med på å øydeleggje ei heil næring, har ikkje livets rett, spør du meg! Elles er eg glad i å fotografere, særleg dyr, noko som er reine terapien for meg, og eg har dessutan ein hund eg er veldig glad i. Eg har også ein hage eg likar å stelle i, så no ser eg fram til at det skal bli vår! Det året eg kom til verda, innvigde foreldra mine Tyinkrysset fjellstove. Vi budde her, så vi levde saman med gjestene, vart kjent med mange fine folk, og vart rike på opplevingar.

Det var ei fin tid! Sjølv overtok eg drifta etter militærtenesta på slutten av talet, og dreiv for fullt fram til eg fekk hjarteinfarkt i Då rådde legen meg til å trappe ned, sidan hjarteproblem, stress og det å vere på jobb heile tida, kanskje ikkje er den heldigaste kombinasjonen!

Tre år etter hjarteinfarktet, var eg, kona mi og dei to borna våre ute og køyrde bil ein dag. Kona mi hadde då vore plaga med hovudsmerter ei tid, men undersøkingane ho var gjennom, viste ingen teikn på at noko var gale.

Brått vart ho veldig kvalm og fekk intense hovudsmerter, så vi stoppa bilen. Men då ho gjekk ut fall ho om, og vart liggjande midt i vegen. Det vart rekvirert luftambulanse, og på sjukehuset fekk vi beskjed om at ho truleg ikkje ville overleve. Men etter lang tid i kunstig koma vakna ho opp, etter det som viste seg å ha vore ein massiv hjernebløding.

Det var ei vanskeleg tid for oss alle, både den store uvissa vi levde i medan ho låg i koma, og etterpå, for heile livet vårt vart snudd opp-ned etter at ho vart sitjande i rullestol, og trong hjelp til det meste.

Eg skjønte at eg ikkje kunne drive fjellstova lenger, så eg leigde ut drifta, og er no leiar i Fram Reinlag. Vi har vinterfôra rein som har beite frå Eidsbugarden til Spåtind, og eg må seie eg kjenner meg privilegert som får ta del i så mange store naturopplevingar saman med desse flotte dyra. Det er eit eventyr!

Ei anna endring som følgje av sjukdomane, var at eg fekk eit anna fokus. Eg lærte at pengar ikkje er det viktigaste i livet, men at det som betyr mest og som verkeleg er av verdi, er dei menneska vi har i liva våre.

Til hausten skal eg byrje på folkehøgskulen i Skogn i Trøndelag, etter at eg blir ferdig med sisteåret på studiespesialisering. På folkehøgskulen skal eg gå lina som heiter USA, film og friluftsliv, der vi i tillegg til teoretisk læring om desse emna, også skal på ulike ekskursjonar.

Det heile blir avslutta med ein tur til USA på våren, der vi mellom anna skal til Grand Canyon, Las Vegas og fleire stader på vestkysten.

Du kan tru eg gler meg! Eg har ikkje bestemt meg for kva veg eg skal gå vidare etter året i Skogn, for eg er ikkje så glad i å planleggje for mykje, men tenkjer at vegen blir til mens eg går. Undervegs vil eg uansett sjå litt av verda før eg slår meg til ro. Og sidan eg er stolt av å vere frå Valdres, og er sæl av familien min, skal det mykje til om eg ikkje endar opp her.

Det er mykje bra tilbod til ungdom i Valdres, så eg kjedar meg aldri. Men den store hobbyen min er å spele langeleik, noko som er ein lang familietradisjon. Eg har vore med på landskappleiken sidan , og skal i år spele i seniorklassa for fyrste gong. Det skal bli artig å prøve seg mot dei aller beste her til lands! Elles høyrer eg på all slags musikk, og synest det er artig å klunke litt på pianoet somtid. Dessutan er eg oppteken av miljøet, og er bevisst på å ikkje bruke meir ressursar enn nødvendig.

Sidan har eg hatt sumarjobb ved Valdres Folkemuseum. Der trivst eg godt, og gler meg til å ta fatt på ein ny sesong. Arbeidsoppgåvene er mangsidige, og det å formidle sin eigen kultur gjer at eg sjølv også blir meir rotfesta, og får ei betre forståing for det unike i Valdres. Eg har også gått Fjellstafetten i Øystre Slidre kvart år sidan For det beste med Valdres er naturen, og det er ikkje mykje som kan måle seg med ein ski- eller fjelltur i denne naturperla vi bur i!

Etter to år på elektro og vel to år som lærling, var det ikkje råd å få jobb som energimontør, så eg jobba som avløysar fram til eg vart kalla ut i militæret. Etter militæret jobba eg litt med monteringsarbeid utanfor distriktet, men eg treivst ikkje, og byrja som avløysar att.

Eg likar ikkje å ha mykje folk tett på, så eg flytte frå Bruflat for å få litt meir luft rundt meg, og kjøpte meg gard i Sidan eg hadde små born då, ville eg ikkje byrje med dyr med ein gong, så det var fyrst i det vart dyr på garden.

Her er no fôringsdyr — nokre oksar og eit par kviger — og eg har planar om å kjøpe fire kviger til. Med jobb, gard og borna Ingvild på 11 år og tvillingane Amund og Magnus på ni, blir det ikkje til at eg sit mykje i ro. Gutane sparkar fotball og går på ski, og dottera mi driv med cheerleading på Leira.

Ho skal forresten til NM i slutten av mars, og det gler ho seg sjølvsagt til! Dessutan køyrer vi alle slalåm, så det blir ein del bilkøyring til og frå. Vi har også vore med på landsskyttarstemnet nokre år, og eg og borna vart med som tilskodarar mest for det sosiale. For det er eit godt skyttarmiljø i Etnedal, og mange som tek turen til landsskyttarstemnet kvart år, og som ligg i same området på campingplassen. Etter kvart vart eg med og skaut sjølv, og fekk i fjor poeng i klasse 1.

Og det er vel ikkje så verst, sidan eg ikkje skyt anna enn når eg er på landsskyttarstemnet? Framover har eg mål om å få nokre fleire dyr, utvide fjøset og få i hevd att all jorda.

Og sidan eg har hjelpsame foreldre i nærleiken, og det er eit godt naboskap i bygda der alle stiller opp for kvarandre, og eg heller ikkje kvir meg for å ta i eit tak sjølv, har eg god von om at planane blir realiserte. Eg hadde ein trygg og god oppvekst på eit mjølkebruk i Etnedal. Det var mykje å gjere, og mange ulike arbeidsoppgåver å løyse. Eg og dei tre syskena mine hjelpte sjølvsagt til, noko som gav god læring til seinare i livet.

I tenåra var eg au pair i Sveits eitt år, før eg tok utdanning innan språk, filosofi og religion, og var lærar i Trondheim, Nordre Land og heime i Etnedal dei neste åra. Så overtok eg garden i , tok agronomutdanning, og byrja med mohairgeiter — for eg ville drive garden på min måte.

Ved sida av garden, hadde eg ein fantastisk jobb i kommuneadministrasjonen, og var assisterande rådmann på slutten. Men eg slutta til nyttår i fjor, og valte å gje slepp ein sikker jobb for å satse på gründerdraumen på Piltingsrud gard i Begnadalen. Eg hadde nemleg møtt ein kar med dei same verdiane og ambisjonane som meg, og vi var einige om at vi skulle satse på denne tradisjonsrike storgarden ved elvebreidda til Begna.

Her på Piltingsrud er det skogsdrift og kjøtproduksjon, og frå sumaren blir vi også ein overnattings- og opplevingsgard. Eg tok med meg dei 40 mohairgeitene mine frå Etnedal, og sel skinnfellar, garn og ulike strikka produkt av mohairull i gardsbutikken vår, der vi også har ulike kjøtprodukt av vilt og storfe til sals.

Vi har aberdeen angus storfe, eit par dølahestar og ein lama som vaktar geitekillingane, og skal også få oss eit par grisar for å gjere garden endå meir barnevenleg. Det er lange dagar med mykje jobbing, for vi må ruste opp garden slik at vi kan gje gjestene ei best mogleg oppleving.

Det som driv oss, er å ta vare på dei ressursane vi har, både i oss og rundt oss, og skape noko som kan glede andre menneske. Sidan dette i tillegg gjev arbeidsplassar til bygda, kan vi leve godt i vissheit om at vi har skapt noko bra.

Frå eg var 12 år gjekk eg med morgonavisa på Paradis i Bergen, og når kong Olav var på Gamlehaugen, var eg også innom der. Eg fekk helse på han nokre gonger, og det var bestandig spennande! Eg vaks opp nær sjøen, og syntest det var stor stas å vere med mor og far i båt.

Vi fiska, bada og gjekk i land på holmar og skjer, og kosa oss med maten som mor hadde med. Eg var også ofte i Fana roklubb, der tre av onklane mine var medlemar. Som ung vart eg med i Raudekrossen, og har 50 år seinare gått dei fleste gradane. Eg har hatt samarbeidspartnarar frå heile verda, og har teke del i utviklingsprosjekt og internasjonale kontaktleirar. Det har vorte sterke møte med menneske i vanskelege livssituasjonar, men også møte med ressurspersonar i organisasjonen, samt politikarar og andre samfunnstoppar.

Eg kom til Merket i , fyrst som nestleiar og seinare som leiar i 19 år. Men dei siste seks—sju åra har eg vore verksemdsleiar for innvandringstenesta i Sør-Aurdal. Og eg må seie eg blir lei meg når eg ser kor lett vi set framande i bås, for når vi fyrst blir kjent, er vi ikkje så fordømande.

Elles har eg klimpra på gitar sidan eg var 11—12 år, og spelte med ein del kjende musikarar i Bergen på talet, mellom andre Ove Thue. No spelar eg mest for funksjonshemja — oftast på Merket — og det er eit fint publikum å spele for! Eg likar også å jobbe med tre, og synest det er artig å vøle på gamle hus, og drive med treskjering. Heime har eg bygd ei smie, og har også planar om å setje opp eit lite vikinghus. For eg har særleg stor interesse for gamalt handverk, og har dei ti siste åra vore på vikingmuseet på Borg og undervist i gamalt handverk og byggeskikk.

Foreldra mine ville ikkje vite av meg, så eg vart sett bort til besteforeldra mine då eg var eitt år, og vart adoptert av tanta og onkelen min året etter. Adoptivfaren min jobba i forsvaret så vi flytte mykje rundt, og det lengste vi var på ein stad, var fem år. Derfor slo eg aldri heilt rot nokon stad, men då eg kom til Valdres for fyrste gong i , var det kjærleik ved fyrste blikk!

I tida som følgde budde eg fleire periodar på Beitostølen, medan eg reiste ut mellom anna for å gå landbruksskule, lærarskule og idrettshøgskule. Idrett har vore ein viktig del av livet mitt, heilt sidan eg var småjente. Eg dreiv med friidrett i barne- og ungdomsåra, og sprang seinare Oslo Maraton, Holmenkollstafetten, Villmannen og Fjellmaraton, samt Hardhausen, der ein skulle gå Birkebeinaren, springe ein halvmaraton og sykle Trondheim—Oslo i løpet av eit kalenderår.

Eg spelte også fotball for damelaget til Øystre Slidre. Men i vart eg akutt sjuk, og måtte byrje med rullestol vinteren Det var tøft å snu om frå eit aktivt liv på beina til å bli sitjande i rullestol, samstundes med at eg måtte slåst for å få ein tilrettelagt arbeidsplass. Heldigvis lærte eg noko av alle arbeidsåra i stallen på Helsesportsenteret, og av å ha vore følgjesvein i mange år under Riddarrennet: Eg såg at det gjekk an å leve eit aktivt liv med funksjonshemming, og det gav meg stor inspirasjon.

Så i tida som følgde vart det mykje hard trening, men også konkurransar. Til dømes pigga eg Fjellmaraton fem gonger, og Oslo maraton tre gonger. Eg er ute kvar dag, og det likaste eg veit er anten å ri ein tur, eller å pigge ein tur på skikjelke eller i rullestol. Og no vil eg få meg ein fuglehund, for den store draumen er å ri på jakt i dette fjellområdet som eg har tapt hjartet mitt til. Foreldra mine var ikkje religiøse, og gjekk ikkje i kyrkja anna enn når det var dåp, bryllaup og andre hendingar i familien.

Etter kvart vart eg meir nysgjerrig, og ville finne ut meir. Så kvar kveld låste eg døra til rommet mitt, og las i Det nye testamentet. Og då eg vart med på eit pinsemøte, og fekk ei sterk religiøs omvending, vart min veg til ei fast tru forsegla. Etter gymnaset gjekk eg bibelskule i Trondheim og på Livets Ord i Uppsala, der eg forresten vart litt kjent med Carola, som også var elev her. Bibelstudiane førte til at eg fekk lyst til å lære meir, og etter seks og eit halvt år på meinigheitsfakultetet, vart eg ordinert til prest i Noko seinare kjøpte vi oss hytte på Vaset, og alle turane hit gjorde at vi fekk smaken på Valdres.

Så vi døypte dottera vår i Slidredomen i , og då det vart lyst ut stilling som prest i Vestre Slidre eitt år seinare, fann vi ut at vi skulle gjere valdrisar av oss. Og det har vi ikkje angra på, for her trivst vi utruleg godt! Men livet har ikkje vore like lett heile tida. Eg vart skild for ein del år sidan, noko som skuffa mange rundt meg, og som var eit stort nederlag for meg personleg. Likevel har det kome noko godt ut av det, for eg har vorte rausare og fått ei større forståing for at alle kan gjere feil, så no møter eg menneske som slit på ein betre måte.

Utanom jobben likar eg å gå i fjellet. Målet er å gå opp på alle meterstoppane, og eg er no oppe i vel Etter at vi kom til Valdres har eg byrja å fotografere, og er ein over middels ivrig hobbyfotograf. Det er landskap som helst blir festa til minnebrikka, og flotte motiv er i alle fall ikkje noko mangelvare her omkring!

Eg vart adoptert bort då eg var baby, og vaks opp på Ljan i Oslo. Adoptivfar min var frå Svenkerud gard i Hallingdal, og alle historiene han fortalde heimanfrå, førte til at eg vart ein bonderomantikar. Og når vi var på familiestølen Valdreslia sør på Golsfjellet, og eg reid vidt ikring på islandshesten som budde på stølen om sumaren, vart nærleiken til dyr og natur djupt rotfesta i meg.

Det enda med at eg gifte meg med ein odelsgut, og då vi flytte til garden kunne eg endeleg gjere lidenskapen min til ein jobb, og byrje med hest!

På det meste hadde eg 17 hestar, og arrangerte rideleirar og ulike kurs, samstundes med at eg dreiv mitt eige rekneskapskontor.

Men då eg og mannen min vart skilt, trudde eg at draumen skulle bli knust. Men sidan han ikkje var så ivrig på å drive garden, selte eg stølen på Golsfjellet, og fekk skrapa saman nok til eit lån for å kjøpe han ut.

Det vart veldig hektisk å drive så stort med hest, samstundes som eg skulle skjøtte garden og drive rekneskapskontor, og sidan hesteverksemda ikkje kasta så mykje av seg, trappa eg ned den biten.

I staden investerte eg i nye kontor i det uinnreidde loftet på huset, og vigde meir av tida mi på rekneskapskontoret. Likevel er draumen å ein gong få til ein aktiv hestegard att, for det er det som ligg hjartet mitt nærast. Eg har fleire gonger vore døden nær. Mellom anna då eg som småjente vart liggjande bevisstlaus under vatn, og då milten min sprakk etter at eg vart sparka av ein hest.

Ein annan gong fekk eg kreft som spreidde seg ut i blodet, og legen trudde eg skulle døy. Men eg vart utskriven ei veke før eg skulle gifte meg, så det vart eit bryllaup fylt av mange ulike kjensler.

Derfor har eg lært å setje pris på kvar dag, for livet er skjørt, og ein må gjere det beste ut av den tida ein har. Eg vaks opp på gard i Oppdal, men etter ungdomsskulen tok eg fagbrev innan serviceelektronikk, og busette meg i Trondheim nokre år. Fyrst jobba eg som serviceelektrikar, men eg vart lei, så eg tok på meg eit par mellombelse jobbar som servitør og bartender.

Etter å ha tenkt meg litt om, fann eg ut at eg hadde lyst til å lære å spele fele og byggje instrument. Eg kjem frå ein familie med rike handverkstradisjonar, mellom anna treskjering, dessutan er musikk viktig for meg, så det var ikkje eit heilt vilkårleg val eg gjorde.

Etter eitt år på Musikkinstrumentakademiet i Sarpsborg, studerte eg folkemusikk i Rauland i to år. Så bygde eg hardingfeler som lærling på Ole Bull Akademiet i tre år, og vart felemakar. Og då eg vart henta til Valdres Folkemuseum for fem år sidan, dreiv eg min eigen verkstad på Sørlandet. Når eg lagar ei hardingfele skjer mykje på augemål, særleg på kvelvingar, utskjeringar og dekor.

For å få den rette tjukkleiken og kvelvinga på loket og botnen, brukar eg mest hoggjarn og siklingar. Strengene blir laga av sauetarm og sylvtråd, av Knut Opheimsbakken her ved museet. Vi er berre ein handfull hardingfelemakarar her til lands, så vi er heldige som er to her. På fritida likar eg å spele fleire ulike instrument, og så er eg med i Valdres Kammerkor. Og medan eg budde i Trondheim spelte eg bass i eit hardrockband, så musikksmaken min er mangfaldig!

Eg er også glad i å gå på konsertar, og har hatt mange store konsertopplevingar. Mindre hyggeleg var det då Pearl Jam spelte på Roskilde i , der ni publikummarar vart klemt i hel. Men aller mest kosar meg saman med familien. Det vere seg om eg byggjer lego med borna, eller vi har heimelaga pizza med god raudvin til, og ser ein god film på TV. Eg vaks opp i ein by nær Haag, med norsk mor og nederlandsk far.

Etter realskulen visste eg ikkje kva veg eg skulle gå vidare, og det vart til at eg byrja på folkehøgskule i Ringebu. Sidan den gongen har eg budd i Norge, for det var fyrst når eg kom hit at livet mitt tok til. Etter folkehøgskulen jobba eg eit par år på hotell i Gudbrandsdalen, før interessa mi for dyr fekk meg til å ta landbruksskulen. Dette staka ut kursen for eit mangeårig yrke som avløysar.

Det var ikkje så lange tida etter at eg flytte til Norge at eg fekk høyre om stølslivet, og det ville eg prøve! Eg fekk meg ein budeiejobb, og vart heilt hekta på fjellet og livet som budeie! Sidan har eg hatt ulækjeleg «kugalskap», og i fjor kunne eg feire 40 år som budeie.

Det er ikkje så reint få stølar eg har vore budeie på, men dei siste sumrane har eg vore på Jaslangen, og det er her eg trivst aller best, for dette er reine paradiset for meg!

For ei tid tilbake omskolerte eg meg til barne- og ungdomsarbeidar, og har dei siste åra jobba i barnehage. Dette er ein alle tiders jobb, men det er ingenting som kan måle seg med å vere på fjellet. Særleg kosar eg meg når eg er ferdig med morgonstellet, og kan setje meg ut på trammen i finvêret med ein kaffikopp, og berre suge til meg av all herlegdomen som omgjev meg!

Derfor tek eg ikkje ut ferie, men eg søkjer permisjon, og er då budeie heile sumaren. Eg likar å fotografere, og legg ut ein del naturbilete på Facebook. Dette trur eg kan vere med på å få folk over dørstokkmila, og oppsøkje alt det fine som Valdres har å by på. Bileta på Facebook er god Valdres-reklame, som har lokka mine nederlandske Facebook-vener til Valdres i feriane.

Nokon av dei har vorte heilt frelst, og tek med familie, naboar og vener hit, og det er til og med ein som har flytt hit grunna skrytet mitt! På fritida er det skyting, jakt og fiske som er dei store hobbyane mine. Når det gjeld skyting, har eg vore med som deltakar på landsskyttarstemnet sidan eg var 11 år. Det har vorte finaleskyting fleire gonger, og eg har også fått medalje. For konkurranseinstinktet er det ikkje noko å seie på! Når hausten kjem, er det elgjakt som gjeld.

Eg er med på jaktlaget til far min, og i fjor haust skaut eg min fyrste elg, noko som var ei stor oppleving! Sidan eg har vakse opp med elva Begna som næraste nabo, har eg ikkje reint få fisketurar bak meg, sumar som vinter. Det har naturleg nok vorte mest fisking i Begna, men eg likar også godt å reise opp på åsen for å fiske.

Vi har hytte i Hedalen, og eg kan ikkje tenkje meg noko betre enn når eg tidleg ein fin sumarmorgon dreg ut til Buvassfaret eller Øyvassfaret for å fiske.

Då har eg heile dagen heilt for meg sjølv, og alt eg høyrer rundt meg er naturens eigne lydar. Det er ikkje mykje som kjem opp mot det! Eg må likevel vedgå at eg ikkje er så begeistra for å ete fisk, men fiskepinnar går greitt! I fjor haust fekk eg fagbrev som tømrar. Læretida er på to år, og eg var så heldig å få lærlingplass hjå Valdresbygg, der eg også fekk fast jobb etterpå.

Den største jobben eg har vore med på var bygginga av NAUS, og akkurat no held vi på å setje opp ein tomannsbustad på Heggenes. Når vi er ferdige der, skal vi til med bygginga av Øystre Slidre helsetun. Det er langt frå den sørlegaste delen av Begnadalen til Øystre Slidre, så eg leiger ein stad i Rogne for å unngå all køyringa.

Men eg reiser stort sett heimatt kvar helg, for å slappe av saman med familien. Og foreldra mine synest nok at det kan bli vel mykje avslapping, for eg synest det er godt å sove ut når helga kjem! Foreldra mine hadde gard i Stavedalen, og sidan far min jobba på anlegg, var han mykje borte. Vi borna tok sjølvsagt del i gardsarbeidet, og lærte oss tidleg å arbeide. Besteforeldra mine budde like ved, og eg stakk ofte innom. Bestemor var flink til å fortelje, og det var stor stas å få sitje attmed henne i godstolen, og høyre spennande eventyr og segn.

Desse kosestundene er av mine kjæraste barndomsminne, og bidrog også til at eg fekk utvikla ein frodig fantasi. Då eg var vel vaksen tok eg studiekompetanse, og fullførte den treårige bibliotekarutdanninga i Oslo i Eg jobba samstundes på biblioteket i Bagn, og er stolt av at eg klarte å gjennomførte studiet. No har eg jobba på biblioteket i 30 år, dei siste ti åra som biblioteksjef. Dette er ein fantastisk arbeidsplass, der eg får møte mange hyggelege folk.

Når eg ikkje er på jobb likar eg å vere ute i naturen, uansett tid på året. Fotoapparatet er som oftast med, og eg ser motiv over alt! Om hausten elskar eg å gå på bærtur, og eg kan ikkje tenkje meg noko betre enn å kjenne varmen frå sola i nakken, medan eg plukkar store, gule, modne molter. For meg er det rett og slett sjelebot å vere ute i naturen! Eg er også aktiv i lag- og foreiningsarbeid, for hjartet mitt bankar varmt for bygda.

Dessutan er eg interessert i historie, og var tidlegare med i historielaget. Eg har forska på slekta mi i mange ledd bakover, og synest det er spennande å få greie på kva dei har drive med, og kvar dei budde. Slekta mi er spreidd over heile landet. Mellom anna er mor mi frå Hamarøy, og eg har teke over hytta som foreldra mine kjøpte ved barndomsheimen hennar. Der oppe har eg både slektningar og vener, og eg er veldig begeistra for naturen i Nord-Norge, så eg tek turen nordover så ofte eg kan!

Etter gymnaset var eg sivilarbeidar på Grimebakken, som var ein heim for psykisk utviklingshemma born og unge. Desse fine menneska gjorde eit sterkt inntrykk på meg, noko som vart avgjerande for at eg resten av yrkeslivet valde å jobbe med menneske med ulike utfordringar. Så etter siviltenesta flytte eg til Oslo, og tok dei neste seks åra utdanning innan sjukepleie, sosialt arbeid og diakoni.

Eg har bestandig likt å reise, og på barneskulen skreiv eg jamvel stil om kor sterkt eg lengta etter å få vere på tur. No har eg vore rundt i store delar av verda, der særleg eit besøk i Etiopia for nokre år sidan sette sine spor: Kvinnene stod opp før sola, for å gå 10—12 kilometer etter brensel. Dei samla kvistar i ein stor haug, og bar den tunge børa på krokete ryggar same vegen tilbake, for så å lage mat til mennene sine.

Frå den dagen av lovde eg meg sjølv at eg aldri meir skulle klage på eigne vegne. Eg gjorde alt frå å rake lauv til å avhalde gudstenester, men var for det meste på skipsbesøk hjå norske sjøfolk. Dette var ei fantastisk fin tid i ein by eg vart uendeleg glad i, og som eg har vitja fleire gonger sidan. Ja, eg har til og med vore her som turistguide tre gonger!

No har eg vore pensjonist i ni år, men eg er framleis aktiv. Eg sit i styret på Stabburshella, og har vore med i pilegrimsfellesskapet sidan starten i Dessutan skriv eg i Kyrkjeliv, eg er veldig glad i å gå i fjellet, og er ein ivrig fotograf — særleg med fuglar som motiv.

Men når eg skal slappe av er eg åleine heime, og set meg til med nokre av fotobøkene mine, med jazz frå New Orleans, eller Beethovens niande symfoni på full styrke. Då skal eg seie deg det er ein som trør takta! Kvar sumar i ungdomsåra reiste eg opp til garden som onkelen og tanta mi eigde, for å hjelpe til.

Draumen var å ta over drifta, og i vart draumen verkeleg. I mellomtida gjekk eg mellom anna kunsthandverksskulen, eg tok ein bachelor i landbruksteknikk, og ein master i reiseliv og landbruk. Garden har vore i familien i fem generasjonar, og har autentiske bygg frå fleire hundreår som vi vøler på. Her var mjølkekyr, men vi har no starta med dølafe — som er kritisk utryddingstruga — og driv med kjøtproduksjon. Utanom garden jobbar eg i Ungt Entreprenørskap UE , og driv med eigne prosjekt.

Mellom anna lagar vi talglys av ekte talg som vi sel til besøkjande og i utvalde butikkar. Vi har også hatt quizkveldar og gardskafé, og har arrangert guida turar til Breieleiren.

Når det gjeld jobben i UE, går den ut på å reise rundt på grunn- og vidaregåande skular, for å inspirere unge til å tenkje nytt, og skape verdiar. Målet er å gjere det attraktivt for dei unge å busetje seg i Valdres etter enda skulegang. Eg er også med i prosjektgruppa for makerspace, der elevane får lære koding, som er ein essensiell kunnskap for dei som veks opp i dag. For meg er bygningsvern, og det å skjøtte kulturarven, ressursane og miljøet, viktig.

Ved å ta vare på bygningane blir det ikkje berre meir interessant å ta over garden, det blir også høve for fleire til å oppleve korleis det var. Derfor ynskjer vi å formidle kunnskap om gamle dagar, og sjå kva vi kan lære av dette i dag. Elles er eg glad i å vere ute, og kosar meg skikkeleg når eg kan spenne på meg skia rett utanfor døra, og legge i veg. Mannen min, dei to sønene, og yngstejenta vår på eitt år — som eg dreg i pulk — er med, og inne i skogen tenner vi bål, grillar pølser og drikk solbærtoddy.

Betre kan ein ikkje ha det! Snautt to veker før andre verdskrig var omme, hende det noko som eg hugsar som det skulle vore i dag. Engelskmennene sende ut meir enn bombefly mot eit oljeraffineri rett utanfor Tønsberg by, fordi dei trudde at tyskarane fekk drivstoff til ubåtane sine derifrå.

Men vi som budde rett ved vart også råka. Huset vårt — der det oppheldt seg ti personar — vart bomba til ruinar, men vi overlevde heldigvis alle. Det var dessverre ikkje alle i nabolaget som var like heldige, for av dei 70—80 menneska som budde her, var det berre om lag 20 overlevande. Seinare i livet skulle idrett, friluftsliv, jakt og fiske bli ein stor del av livet mitt. Av personlege rekordar kan eg nemne 6,99 meter i lengde, 11,1 på meteren og 1,99 meter i høgde i den gamle saksestilen, på ei tid då norgesrekorden var to meter.

Eg hoppa også 4,40 meter i stav med ein heilt stiv stav, som ikkje gav den katapult-effekten ein har i dag, medan verdsrekorden 4,77 meter. Dessutan har eg ein fjerde plass i tikamp frå NM, og eg vart også teke ut til ein landskamp i fotball, då vi den Når det gjeld jakt og fiske, har eg teke ein aure på seks kilo på tørrfluge, som eg trur står som norgesrekord enno, og eg har skote eit reinsdyr som hadde ei slaktevekt på 94 kg. Elles lærte eg å flyge av Arvid Piltingsrud, som var med på bombinga av Tyskland under krigen.

Sjølv tok eg flysertifikatet i Eg har også køyrt Route 66 på Harley på byrjinga av —talet, noko som var ei stor oppleving. Som «hjelm» brukte eg den lua eg har på meg no. Det er nok også nokon som kjenner namnet mitt frå avisa, sidan eg har skrive om lag lesarinnlegg i «valdresen». Og no har eg byrja å skrive mine memoarar, så siste ord er ikkje sagt enno!

Eg vaks opp på Filefjell, vegg i vegg med besteforeldra mine, som dreiv Filefjellstuene. Her hadde eg ein trygg og god oppvekst, med tre systrer og nære vaksenpersonar. Og sidan vi budde så tett på kvarandre, vart vi ein samansveisa familie. Med særleg stor glede ser eg tilbake på alle dei fine stundene saman med bestemor. Bestemor var varm, raus og inkluderande, og eg gjekk heim til henne så ofte eg kunne.

Vi hadde ikkje reint få timar saman eg og ho, og eg sette umåteleg stor pris på desse heilage stundene vi to fekk, heilt for oss sjølve. Alle turistane som kom innom, gav meg ein smak av verda utanfor, og eit ynskje om å lære språk. Så då eg som åring flytte for å gå på gymnas på Fagernes, valde eg språklina, med tysk, engelsk og fransk som fag.

Deretter reiste eg til Wengen i Sveits for å jobbe som au pair, for å praktisere språka eg hadde lært, og for å sjå landet. Det vart eit supert år i Sveits, der eg fekk oppleve mykje fin natur, og fekk mange gode vener. Så kvar gong det blir vist utfor frå Wengen på TV, sit eg klistra til skjermen, og speidar etter kjente! Etter året i Sveits gjekk eg lærarhøgskulen på Hamar, der eg utdanna meg til barnehagelærar. Dei neste åtte åra var eg styrar i Rogne barnehage, før eg på ny sette meg på skulebenken, og tok utdanning som allmennlærar.

Så no jobbar eg på Rogne skule der eg er kontaktlærar for andre klasse, og har undervising i sjuande. Eg trivst veldig godt i læraryrket, som både er krevjande og gjevande.

Ein må investere krefter og by på seg sjølv for å få dei gylne augneblinka, så ein treng eit påfyll av energi no og då. Og den likaste måten å gjere det på, er å kome heim etter ein fottur eller skitur, og setje seg godt til rette i godstolen med ei god bok. Her på garden har vi 30 mjølkekyr, og ca 60 dyr med smått og stort. Vi driv no å legg planar for bygging av nytt fjøs, med mjølkerobot og delvis automatisert fôring.

Dette vil føre til ein meir fleksibel kvardag, både for oss og for sonen vår, som er interessert i å ta over drifta. Kostnaden vil bli på om lag åtte millionar kroner. For ti år sidan byrja vi planlegginga av ein isfabrikk i samarbeid med Gamlestølen, vi lånte pengar, og sette i gang under namnet Gardsis frå Valdres.

Vi hadde tilgang til om lag oppskrifter, og hadde 12—13 av desse i sortimentet vårt. Men vi utvikla eit par eigne smakar også, mellom anna ein is med cognac og ein med kaffi, som vart veldig populære.

Isane slo godt an, men sidan issesongen er om sumaren — då det er mest å gjere på garden — og vi også hadde starta opp med å lage pultost, vart det for mykje å gjere. Derfor selte vi oss ut, og lét Gamlestølen ta over alt. Når det gjeld pultosten, følgjer vi same oppskrifta som både mor mi og bestemor mi har brukt i fleire titals år. I fjor selte vi vel kg pultost, men etterspurnaden er stor, og vi har som mål å doble produksjonen i år.

Elles har vi nokre tomter i Bakkebygda, rett før Gamlestølen, der vi byggjer prisgunstige ferdighytter for sal. Hyttesalet har finansiert investeringane i samband med oppstarten av pultostproduksjonen, og vil vere med å finansiere bygginga av nytt fjøs. Eg har også drive med skyting, og var med på så å seie alle landsskyttarstemna frå til Dette var stort sett det vi hadde av ferie kvart år.

Men når sonen vår tek over garden, blir det vel ei rå med litt meir fri. I ungdomstida utdanna eg meg innan oppmåling og kartverk, og jobba med kartdata i Dresden, der eg vaks opp. Men då eg i var på ferietur i Norge for fyrste gong, bestemde eg meg for at her skulle eg bu: Eg kjende meg heime med det same.

Det var ikkje så lett å få ein jobb som høvde utdanninga mi, og det tok ni år før eg fekk napp på ein jobb i Oslo. Men Oslo var ikkje noko for meg; det var for mykje mas. Så det var fyrst etter ein ferietur gjennom Valdres at alt fall på plass; det er her eg skal vere! Den fyrste vinteren i eige hus i Lomen, var det nede i —38°C. Det var så kaldt at ikkje eingong polarhunden min ville ut, men eg lét meg ikkje stogge! Takk vere internett kunne eg halde fram med jobben i Valdres også.

Men etter ei tid vart det nedskjeringar, og eg miste jobben. Dette førte til at eg endeleg torde å satse på det eg hadde drøymt om sidan eg var lita: Eg skulle jobbe med dyr!

For at draumen skulle bli verkeleg, måtte eg på skulebenken att. Fyrst utdanna eg meg som hundemassør, før eg tok utdanningar som naturterapeut for dyr, og innan fysioterapi og osteopati.

Deretter starta eg opp Valdres Dyrefysioterapi, og driv no med behandling av alle slag dyr. Eg har fått veldig gode tilbakemeldingar både frå dyr og eigarar, og folk kjem langvegsfrå for å få hjelp til dyra sine. Dessutan trivst eg kjempegodt her i Valdres, som er eit paradis for meg som elskar å vere ute i naturen, så betre kan det ikkje bli!

Elles likar eg å reise på tur, stogge der eg vil, og bruke tida på å bli kjent med stadene dit eg kjem. Og når eg skal kose meg heime ein kald vinterkveld, fyrar eg opp i omnen. Då står omnsdøra oppe, og eg legg beina på ein krakk så tett på flammane, at eg nesten brenn meg. Så sit eg og blar i ei bok med reiseskildringar, og lèt fantasien ta meg ut på eventyr. Dei kjæraste barndomsminna eg har, er frå stølen til mommo på Jutulen, innanfor Kruk.

Det var mykje born på hyttene rundt, og vi var ute å leikte eller bada i elva, og var nesten ikkje inne anna enn når vi åt og sov. Eg vart ofte både blaut og kald, men det gjorde ingenting, for eg var heilt utan sorger, og livet var fantastisk. No har eg sjølv to born, Helmer på fire år, og Marlon på 16 månader. Det er viktig for meg at dei også skal få gode barndomsminne, med fri leik og små eventyr. Eg har bestandig vore glad i å teikne og måle, og etter vidaregåande tok interessa mi for kunst seg opp.

Eg byrja å gå på utstillingar og andre stader der eg kunne sjå kunst, og fann at dette var ei verd eg treivst veldig godt i.

Derfor tok eg ei tverrfagleg utdanning i kunst i Kragerø, samt eit semesterstudie i fotografi ved Bilder Nordic i Oslo. Til dagleg jobbar eg for Kreativ Strek på Fagernes, og kombinerer jobben med eigne prosjekt innan teikning, foto og måling.

Sjølv om dette er ulike kunstformer, gjev eg dei eit uttrykk som er inspirert av det same; menneske, relasjonar og banda til kulturhistoria vår. På fritida elskar eg å vere aktiv, og trenar styrke, går på ski, joggar og spelar handball.

Eg har utdanning i ernæring og helse frå Høyskolen Kristiania, for eg er oppteken av folkehelse gjennom aktivitet og god, næringsrik mat. For både sterk kropp og topp! Eg er også oppteken av at born og ungdom skal få gode oppvekstvilkår med tryggleik og omsorg, og at særleg ungdommen blir sett og anerkjend. Christine Nordstrand 26 frå Frekhaug er meir bilinteressert enn dei fleste av oss.

Til dagen jobbar ho som alt mogleg-dame hjå Eknes karroseri. Så det er vel der det kjem frå, seier ho. Og bilen ho køyrer rundt med til kvardags er ikkje nokon tradisjonell stasjonsvogn eller ein Fiat Panda. Det er pengar eg aldri får igjen, seier ho.

Bilar er naturleg nok vorte hobbyen hennar. Denne månaden rauk turboen, så då flagra det nokre ekstra tusenlappar, røper Joakim.

Rånebilane er modifisert med alt frå fartsstriper, terningar og wunderbaum, til tunge musikkanlegg, blanke hjulkapslar og store spoilerar. Hans filosofi er at dersom ein har skikkeleg Audi, Lasse Stefans på anlegget og kvinnfolk i passasjersetet, då har du det du.

Rånarane: Rånarane i Knarvik har lidenskap for bil, og dei mekkar og skrur gjerne sjølv. Lukta av bensin, diesel og lett svidd gummi blandar seg med lyden av «Bad boys» som strøymer ut frå anlegget til Joakim. Det plingar i telefonen til ein av rånarane, — Kontrollvarsel, varslar han dei andre. Rånarane synest dei får ufortent mykje merksemd frå politiet, og formidlar at dei eigentleg berre er greie gutar med ekstra lidenskap for bil.

Vi sig litt rundt, bestiller pizza på Melano, og preikar og ser på bilar. Politiet bør absolutt prioritera andre enn oss,. Vi bruker til og med sikkerhetsbelte Forsikrar Olav Jensen Han fortel at råninga er ein sosial inngangsport, du veit kor du skal gå for å treffa andre. Har du skikkeleg Audi, Lasse Stefans på anlegget, og kvinnfolk i passasjersetet, då har du det du treng i livet. Thomas Borlaug. FART: Kaj har førstehandskjennskap til kva folk snakkar om når dei seier dei får pusteproblem av å gje nok gass.

No sit han bak rattet på bilar han hadde på plakat på guterommet for 20 år sidan, og legg ikkje skjul på at han lever draumen. Han har jobbar mellom anna i GATEBIL, hovudsakeleg eit magasin som tek pulsen på bilmiljøet, og skriv, nesten utan unntak, om bilar som folk har bygt opp, eller om, sjølv.

Kaj likar lite at dei vert kalla rånarar. Autofil, som Kaj og skriv for, er for eit meir vakse publikum, og omhandlar nybil, ekstreme supersportsbilar, brukstestar og tips. Kaj legg ikkje skjul på at han lever. Kaj takkar faktisk han for at han har ein arbeidsplass i dag; — Filmen er jo eine og åleine grunnen til den eksplosive veksten i bilmiljøet i Noreg tidleg på talet, fortel han. Kaj Alver var også ein av dei aller fyrste som testa Ferrarri FF, få den kom.

I dag køyrer han bilar som før hang på plakat på guterommet. Alver med lukkartidspeiling på fotoapparatet for bil-journalist Kaj Alver. Det blei ekstra spennande då Ferarrien havarerte på Nordhordlandsbrua på returen, og Kaj måtte ringa importøren. Det var no litt voldsamt for ein enkel kar frå bygda, så eg frakta heller bilen til verkstad sjølv, og fann ut at italienarane berre hadde sett elektronikken.

Nok hestar og grep kan faktisk få jorda til å rotera litt fortare, retta ut krøller og få augo til å skli ein tanke lenger ut mot sidene i andletet. Nok hestar og grep kan faktisk få jorda til å rotera litt fortare, retta ut krøller, og få augo til å skli ein tanke lenger ut mot sidene i andletet, seier Kaj, som aldri har vore i tvil om kva han ville driva med. Men å lena seg tilbake og tenka; — eg klarte det, det er lite som slår det!

Gro Anette Fanebust. Fritidsgården Bergen - Blindheimsvegen 91 - Nyborg - Tlf 55 39 81 50 - post fritidsgaarden. Køyrer bilcross utan førarkort Renate Myking har berre hatt ein køyretime i sitt liv. Likevel susar ho rundt med eigen bil mot konkurrentar med HK under panseret. Så kviskra eg litt med pappa, slik at eg fekk lov, seier Renate Myking og smiler.

Ho møter avisa Nordhordland på Eikås-banen der ho gjer seg klar for si andre trening i bilcross nokon gong. Interessa har ho fått gjennom familien, med ein fetter som har køyrd bilcross, og ein tidlegare svoger som har køyrd. Det var gjennom turar for å sjå dei køyra, at interessa til den unge dama vart vekt til live. Bilcross er hastighetskonkurranse for biler på permanent bane med grus eller delvis fast dekke. Bilcross kjennetegnes ved at bilane skal vere rimelege i innkjøp, og at deltakarane forpliktar seg til å selja bilen for ein pris fastsett i Bilcross-reglementet, dersom det under et stemne kjem inn bod på bilen innan ein fastsett tidsfrist.

Personleg tryggingsutstyr kan fjernast før sal. Ein får nesten gjera. Ho nektar for at ho er nervøs når ho står på startstreken. Så då vert ein ikkje nervøs, seier ho. Men nett det er ikkje det lettaste i verda. Ho køyrer ein Golf med 90 hk motor, medan konkurrentane køyrer bilar med opp mot hk. Bilcross er ein relativt dyr idrett. Bilen hennar kjøpte ho for kroner. I tillegg kjem det dress, hjelm og flammedempande sko til minst like mykje pengar.

Draumen er å få kjøpt seg ein sprekare bil. Når ho ikkje køyrer bilcross spelar ho anten fotball eller går på skule. Ho går på TIP-linja på Knarvik vidaregåande skule og har planar om å verta. Men enn så lenge er det pappa Karl som må ta seg av skruinga. Pappa Karl føl med, men innrømmer at det ikkje er det kjekkaste å vera mekanikaren til dottera.

Det låg ein bil på taket sist, men føraren berre gjekk ut av bilen. Så var me fem-seks stykk som velta bilen på plass att, seier han. Bilane er ribba innvending, og har fått på plass veltebur, spesialstolar og sekspunktsselar.

Denne sesongen vert det berre løp på Eikåsbana i Åsane på Renate Myking. Men med forhåpentleg ny og betre bil, og meir erfaring i baggasjen til neste år, er målet å reisa rundt på løp til andre banar. Yngve Garen svardal. Det betyr at du kan kjøre en hybridbil på jobb i hele 30 dager før du har forurenset like mye som dieselbilen gjør på 2 dager. Slikt blir det renere luft av! Årsavgift kommer i tillegg. Avbildet modell kan ha ekstrautstyr. Vi tar forbehold om trykkfeil.

I seks år har den sympatiske nordlendingen drive stasjonen, men frå slutten av mai vert det forandringar. Kvammen flyttar heim til Tromsø og overlèt Knarvikstasjonen til nye krefter. Eg har vakse opp i Tromsø og flytta derfrå i No er det på tide å flytta tilbake, fortel Kvammen som har stortrivst i si tid på Vestlandet.

Det er veldig flott på Vestlandet. Det er flott miljø og trivelege folk, seier han. Når Kvammen gir seg er det Jostein Stordal som overtek. Han kjem frå NAF-stasjonen i Åsane. Kontrollar — Arbeidet går mest i EU-kontrollar og andre typar kontrollar, fortel Kvammen. Han påpeikar at teststa-. I tillegg til kontrollar vert det mykje av desse tinga. Kvamme fortel at han har ein stor del av EU-kontrollane i regionen.

Dei vil vere sikre på at dei verdt rettferdig bedømt og vil komma til nokon som ikkje også har reperasjonsverkstad. Vi tener trass alt ingenting på dei feila vi finn. Folk kjem ofte langvegsfrå for å kontrollere bilen i Knarvik. Det er ein god plassering på stasjonen.

Mange stoppar for kontroll og brukar ventetida på Knarvik senter, seier Kvammen. Same feila — Det er ofte dei same feil som går igjen på bilane, fortel Kvammen. Det er ikkje alltid lysa er montert på ordentleg vis, seier han og oppmodar folk til å vere meir bevisst på lysinnstillingane.

Alle bør kjøpa eit inspeksjonsspegel for å sjekke lys og andre ting. Illustrasjon NAF. Det skal ikkje meir enn 25 prosent rust på eine sida av bremseskiva før det ikkje vert godkjend, seier Kvammen. Personleg kundeforhold NAF-stasjonen i Knarvik har berre ein tilsett, men det har ikkje skremt vekk Kvammen.

Det er sikkert ikkje alle kunne klart det, men for min del går det bra, fortel Kvammen. At han er einaste på. Eg har fått fleire vener med jobben, fortel Kvamme som er klar på at personlege kjensler ikkje skal komma i vegen for arbeidet og at det er uproblematisk å balansera nære kunderelasjonar med jobbprofesjonalitet.

Dei eg kjenner godt seier dei sluttar å gå hit viss eg byrjar å behandle dei annleis enn andre under kontrollane. Med mange kundar om dagen vert det ofte hektiske arbeidsdagar for Kvammen, men han syns alltid det. Det er inga god løysing. Ulempen med å bruka piggfrie vinterdekk på sommaren er at dekka ikkje vil ha den same stabiliteten, sidegrep og bremseevne som dei vil ha ved vinterbruk, presiserer NAF. Årsaka er at vinterdekka er laga av gummi som held seg mjuk om vinteren og kan blir altfor mjuk på sommarføre, og i verste fall gje farlege kjøreeigenskaper.

Tilsvarande er sommardekka tilpassa sommarføre. Også andre forhold er viktige om du skal sikra deg best mogleg grep på vegen når du er ute og kjører. Kravet til mønsterdybde på sommardekk er 1,6 mm, NAF tilrår 3 m. Tilsvarande er kravet 3 mm på vinterdekk, NAF tilrår 4 millimeter. Piggdekk er tillatt mellom 1. I Nord-Norge er tidsrommet Det første du bør gjera når du har tatt av hjula, er å vaska både dekk og felg, og fjerna steinar frå dekket. Den ideelle lagringa er å henga hjula på veggen eller i taket, alternativt setja dei inntil ein vegg på ein mørk og tørr stad.

Du bør ikkje leggja andre ting oppå hjula. Bompengefritak er viktigaste elbilfordel er kjekt at folk kjem innom. Det kjem også folk innom viss dei er usikker på lyd frå bilen eller andre småting. Nokon kjem berre innom for ein prat i blant, men det er koseleg, fortel Kvammen. Den fortel også at det er forskjell mellom kjønna.

Menn er mest opptatt av fritak frå bompengar, moms og eingongsavgift, medan kvinner meiner lav årsavgift er viktigaste elbilfordel, følgd av bompengefritak og gratis offentleg parkering. Gi bilens design et løft med nye alufelger! Enten du velger prisgunstige Mega Wheels felger eller Italienske designfelger fra Spath har vi alufelger som passer enhver bil og lommebok. Prøv vårt skiltnummersøk og se hvilke dekk og felger som passer til din bil på www.

Du kan også se dine felger på din bil på alushow. Vi er stolte over produktutv tvalget v vårt rt som sikrer deg gode dekk uansett ttt prisklasse. Vi velger hver sesong ut de dekkene som gir deg mest for pengene.

Hankook Tire er fabrikkmontert rtt til en hel rekke kjente bilprodusenter, herunder premium bilmerker som Mercedes, BMW, Audi og Volkswagen. Innleveringsfrist for kryssord: Usedvanlig bra pris. Rask levering. Tilbudet Tilbudetgjelder gjelderfrem vedtil bestilling ny eller modell ut julirekker.

Avbildet bilom kantrykkfeil. Snart må fleire millionar radioar oppgraderast Regjeringa har bestemt at FM-nettet skal stengast frå av. Det betyr at mange millionar norske bilradioar vert ubrukelege. Eller gjer det det? Avisa Nordhordland gjer deg her oppskrifta på korleis radioen din får leva vidare i mange år.

Det vert gjort region for region, og byrjar i Norland. Før jul skal heile radio-Noreg vera digitalisert. Men kvifor? Ho seier at deler av det norske FM-nettet har stort behov for oppgradering, noko som vil vera veldig kostnadskrevjande. Ho kallar digitaliseringa eit grep for å modernisera radio, så den ikkje vert utdatert som medium.

Argumenta for å gå over til DAB er digitaliseringa av radioen. Samstundes får DAB-teknologien kritikk frå mange hald for å vera utdatert og at Noreg er dei einaste som tek steget. Mange viser til nettradiolytting burde vera eit alternativ. Der er Hagerup ueinig. Ho viser til at internett er ein eldre teknologi enn DAB, og ikkje har kapasitet for masselytting. Når ein satsar på teknologi, gjer ein det i eit langtidsperspektiv, seier ho. Ho viser til at FMteknologien har vore i bruk i om lag 60 år no.

På DAB deler fleire sendenettet, peikar ho på. Men kva betyr innføringa av DAB i praksis for meg og deg? Må me skrota dagens radioar og kjøpa nye til mange tusen kroner? Nei, er det korte svaret. I all hovudsak. For alle bilradioar kan oppdaterast med eit adapter. Og dei lokale bilradioforhandlarane merkar ei stadig større interesse for DAB. Han får støtte frå Morten Blomberg på Mekk.

Har du ein nyare bil, klarar det seg ofte med ein DAB-adapter. Den kostar frå kroner og oppover og er relativt enkel å installera.

Med adapter har du to alternativ. Folk med nyare bilar har ofte større display i dashbordet, då kan ein oftast styra den nye DAB-radioen via den. Og alt som er synleg er ein fjernkontroll. Litt eldre bilar kan få ein liten skjerm dei festar i bilen i tillegg.

❶– Veldig moro|Mer innhold fra TV 2||Next Chapter >|Helene Rask til Stavanger på Gatebil-show - Rogalands Avis|Login • Instagram]

Eg gatebil jenter opp på ein gard som éin av 11 sysken. Vi låg hotel cæsar eva på same rom, i eit hus som var gamalt, trongt og kaldt, men vi vart nakenbilder på nett gatebil jenter gjeng som har vore der for kvarandre heile livet. Etter å ha jobba for Per Sælid slikke fitte par gatebil jenter i ungdomen, flytte eg til Gjøvik og tok tømrarutdanning. Så avtente eg fyrstegongstenesta, tok meisterbrev i tømrarfaget og flytte til Oslo. Her massasje happy ending oslo eg i 20 år, og dreiv sjølvstendig som snikkar frå Men då den eine broren min tipsa meg om ein gard som var til sals, slo eg til og flytte heim.