Sjokolademus - Bilde av Nidar sjokolademus

Fotograf Litt om bruk av bilder:. Matvarenavn KJ KCAL Fett Protein Karbo Nidar Yade trippelsjokolade ,78 36,1 7,7 51,2 Freia smoothie rull jordbær og pasjon ,49 22 5,9 60,5 Freia Daim småbiter ,02 27 5,3 61 Freia snøballer ,8 36 6,7 53 Freia Premium kokos gr ,14 27,5 3,4 54,5 Eldorado kokesjokolade mørk ,26 27 5,9 58 Freia regia bakekakao ,23 21 19,5 11 Freia Japp småbiter ,05 17 3,5 72 Nidar krembanan ,38 6,5 1,9 68 Freia Melkesjokolade med japp ,16 29,5 7,6 58 Anthon Berg Chocolate Liqueurs ,66 24 2,6 56 Nidar Hobby ,45 9,4 3,7 64 Freia Firkløver 60 gr ,12 36 8,8 50 Nidar Crispo ,41 29 9,3 56 Nidar Smash pose gr ,67 34 8,2 Viktige opplysninger Kontakt og om siden Meld på nyhetsbrev Linksamling Vanligste spørsmål Info om cookies.

Andre tjenester Nytt fra meg Matvideoer Matvareguiden. Våre partnere Brodogkorn. Nidar Yade trippelsjokolade. Freia smoothie rull jordbær og pasjon. Freia Daim småbiter. Freia snøballer. Freia Premium kokos gr. Eldorado kokesjokolade mørk. Freia regia bakekakao. Save my name, email, and website in this browser for the next time I comment.

Cook Time: 1 time 30 mins. Total tid: 2 timer 0 mins. Ristet gresskarfrø. Roll nivå spiseskjeer av blandingen i 3 dusin ovaler, avsmalnende en ende for å forme nesen. Ordne musene på et vokspapirfôret bakeplate; trykk en tannpirke inn i haleenden av hver. Kjøl inntil fast, 30 minutter. I mellomtiden forvarmer ovnen til grader F. Bake i 30 minutter, rør ofte, til det er nesten tørt. Krosser krummene veldig fint.

Bjarne har 2 båter igjen av flåten: "Rastøy" og "Neptun", resten ble gitt bort, også kanoen Ørn. Sverre Olav hadde "Rasten", han fikk den av Olegutten, jeg byttet den til meg mot duer. Det var smått med penger til vårpussen, så det forsvant litt egg fra våre foreldres hønsehus, egg ble solgt til butikkene 18 stk. Det var sjøsetting hver vår. Bjarne sjøsatte ved den gamle kloakken pá Sæbøvik, brukte kanoen "Ørn" til á slepe bátene inn til "Stranda" hos Olav Koløy.

Her hadde vi slipp med naust. Naustet var en kasse som vi fikk hos Robert Olsen, slike kasser som han fikk stentøy i, store gode kasser, så bygget vi tak og laget slipp. Det var ikke fritidsproblem.

Naustet var så stort at vi kunne sitte inni å spise "Sjokolademus», kjempegode, finansiert med svarte penger. Vi seilte båtene drog med bambusstang langs hele stranden til Klubben, som var Ålesund, vi seilte ikke lenger nord enn til Ålesund.

Vi drev med både "fiske", "fraktefart", seilbåter og seiljekter. Leif Bjarne var den som var sterkest på Seiljekter. Han hadde en nydelig Hardangerjekt.

Det var stort fremmøte om søndagene når vi var i stranda hos Olav, noe bildene viser Det var ofte hard konkuranse oss rederne i mellom.

Det gjaldt kappseiling, fineste,største og beste båtene. Noen stygge triks var det nok, men vi ble alltid venner igjen. Det var jo kjekt à hive stein på konkurentenes båter, noe som kunne bli katastrofalt for den som gjorde det, men det gikk over. Seansen ble filmet av Norsk Bygdekino sin bil nr. Dette var litt av det vi guttene drev med på Sæbøvik på tallet.

Det kunne vært skrevet en bok om alt vi fann på, både på godt og vondt. Søndagsaktivitet i stranda hos Olav Koløy. Småbåtrederne i aksjon. Eg tok meg ein juni tur til Rhodos for å få sol og varme. Jaja, det er visst bra heime og nett nå. Det kjem eg til å høyra mykje om spår eg. Det var ikkje verken sol eller varme som kveikte sommar følelsen i meg.

Det var det derimot nokre svaler som helsa på meg på hotell terrassen kvar kveld som gjorde. Med oppvisning i presisjonsfyking, tok svalene tankene mine tilbake til barndommens sommar heime, eller rettere sagt på Nygård. Neste dag på solsenga i 32 graders varme lukka eg augene og lot minnene frå høyonna på Nygård siga inn over meg. Eg kunne kjenna lukta av torrhøy, Rabben og Hans'en som kjørte inn høy til oss i løa. Midt i dette fantastiske sommar minnet var det alltid svaler som flaug ut og inn frå reiret oppunder mønet.

Me lempa høy til akkompagnement frå skravlande svale ungar i reiret. Nett lika fine, om ikkje enda finere enn dei på Rhodos var dei. Det er noko eige med svaler og sommar. Vi har dei rundt hytta på Fjelberg og, men det var dei på Rhodos som kveikte minnet om høyonn på Nygård. Ferjekrøll er ikkje noko nytt på øyo vår sjølv om gamle Folgefonn var ei trufast ferje på Eidsvik og Larsstø i si tid.

Det var slik at ferja gjekk annakvar dag eller annakvar tur til  høvesvis Larsstø eller Eidsvik. Med andre ord var det viktig å vera godt oppdatert i ruteheftet til HSD.

Ein dag var det ein reisande som hadde stilt seg opp for å kjøra ombord  på Larsstø. Ombordkjøringa var gjennom side porten og på slisker på den tida. Ferja kom til rett tid oppover Eidsvika med kurs mot Larsstø slik det skulle vera denne dagen.

Brått legg ferja om kursen og stevner mot Eidsvik. Jaja, tenkte passasjeren, då er eg vel på feil kai. Han heiv igang bilen og sette på ut så steinspruten stod for å rekkje ferja på Eidsvik.

Då han passerar Sjohaugen ser han forsyne meg at ferja snur  enda ein gong, nå mot Larsstø. På ny måtte bilisten snu, og i forrykande fart komma seg til Larsstø.. Han nådde ferja til slutt etter at ferjemannskapet hadde blitt einige med seg sjølv om kva dag det var.

På talet var det vanleg at Halsnøy ungdommane valfarta til Kvinnherad i helgane. Uskedalen var svært populær, me budde gjerne på Rabben Camping, og Helgheim var vår favoritt på laurdagskveldane.

Mange turar og dansar vart det, og på nyttårsafta 77 ville gjengen på nytt til Kvinnherad, denne gangen til Rosendal der me vart innlosjerte på gjestgiveriet hos Paul Skorpen. Me fekk loftsetasjen for oss sjølv, og nyttårsfeiringa starta i grader, nesten like kaldt inne som ute. Det var så kaldt at ølet fraus på flaskene. Det vart ein hutrande fest i nordsjø parkas med halvfrose øl. Ut på morgonen forkynte ein av karane med nasetippen så vidt utafor ulveskinnet på parkasen, «det er så kaldt at vetlekaren som normalt er 19 cm og ei rukke er blitt til 19 rukker og 1 cm».

Då me kom ned til frukost møtte Paulen oss med si lespande stemme, «Jaja karar, eg ser de er stått opp i frå nesten det døde». Eg trur brannsirena ulte ca kl halv ni om morgenen.

Meiner også at det var fredag og lønningsdag for Johannes Fjelland gav ordre om at timelistene og pengene skulle låsast inn i safen, for den var brannsikker, sa han, men det var visst for det meste bare oske, då dei fekk opna han. Ellers va det ein lynrask utrykning. Trur Odd Jarand var ved brannstasjonen med pickuppen sin på mindre enn 2 min og fekk brannpumpa oppi på no time.

Pumpa var klar og gjekk på tomgang då dei stoppa på kaikanten i Toftevågen. Eg hugsar at han gav grei og kontant beskjed til Johannes Fjelland disponent  : Idag e da eg som e sjef, ikkje du! Omsider fekk dei hjelp med mannskap og pumpe frå Sunde. Men då dei starta opp og fekk trykk på slangane sprakk dei og vasspruten stod i alle retningar. Då fekk Bøni og eg i oppdrag å henta alle slangane som låg att på brannstasjonen.

Me hadde då den gamle raude Chevyen og Bøni kjørte. Var ikkje sirene eller blålys påan, men da trongs ikkje, for seksaren brølte på fri eksos opp Toftebrekka og det same opp Nyeveien på tilbaketuren.

Folk lurte på om da va eit fly som fauk forbi. Mesteparten av lageret blei berga. Det var mest fullt med fyrsteklasses brisling Crossed Fish og litt mussa som var klar for eksport.

Me fekk kjøpa heile kartongar med mussa for 25 kr. Litt meir for brislingen. Trur det var esker i kartongen. Fleire festival bilder kjem om litt. Båtane på veg ut. Øvreviksnekko i framgrunnen. Truleg Ingeborg sitjande akterut. Kvar tid har sine nyvinningar, slik var det også på Sæbøvik. Ein av ungdommane hadde som ein av dei første skaffa seg privat filmframvisar, Det var ein slik der ein måtte snurra filmen for hand.

Dette var nytt og stort, og ein laurdagskveld inviterte han "upsagjengen" på filmframvising i garasjen på sjøhuset til Odden som eigentleg tjente som kålbinge for butikken. Det dei ikkje visste var at dei truleg som dei første på Halsnøy skulle få vera med å sjå blåfilm eller pornofilm.

Framsyninga starta og det vart stilt og mange store auger i kålbingen. Plutseleg merkar dei at ein av karane er uroleg og står og små trippar,og så høyrer dei Broder Arne reiste til sjøs som så mange andre 16 åringar på 60 tallet. Sjølivet gjorde guten til mann, og ved heimkomsten på Larsstøkaien helsa han eplekjekt kameratane , Rune, Svein Anders og Per med orda "halloen gutthvalper". I dag skriv eg litt om heidersmannen, naboen og slektningen min Per.

Han er eit sant produkt av tida eg likar å skriva om. Han vaks opp med foreldre og onklar, alle fangstmenn og fiskarar. Eller som dei sa, me var på skyttri då dei hadde vore på jakt. Eg kan minnest løa til Sørensgutane heilt kvit kledd med alker som dei hadde jakta, og nisekjøt var kvardagsmat. Tenk dåke ei løe midt i Sæbøvik tredd med alker.. Slikt blir det barneminner av. Forresten meinte Sørens Andersen at sosen var nå best når det var alke på bordet.

I stovo til Sørensgutane vart det kvar kveld sydd eller bøtt garn, og Peren lærte tidlig både å bitta og fella garn. Var det ikkje garn gjekk det i å laga hummar teiner eller kalvar til teinene av braka spiler. Vesle Per saug alt dette til seg, og det forma han til den lidenskapelige fiskaren han er den dag i dag. Det er vel ingen som kjenner hummarplassene bedre enn han. Om våren var han med onklane på notahuset i Laukhedlo.

Då var det reparasjon av brislingnøter. Dei evde med slike nøklar som ein åpna sardineskene med før. Handtaket var klipt av og når ein spissa dei vart dei perfekte til å sy finmaska brislingnøter med med.

Ein dag vart han lei heile notastyret og tok seg ein tur med robåten opp på Liarevågen for å stikka flyndre med eining. Plutseleg såg han noko stort på sanden og rende eininga i.

Det viste seg å vera ein ufisk, ein breiflabb som var så stor at den for avgårde med Per og robåten på slep. Karane på notahuset høyrde gaula og måtte rykkja ut for å hjelpa han å få utysket ombord.

Om sommaren låg me på kaiane og fiska gandaråte med bommullstau, angel og kuhond til agn. Oftast var me på Landakaien, der var det passeleg avstand mellom borda til at me kunne få ned snøret, og om me var heldige opp att ei og anna gandaråte.

Der låg me då og nistirra ned mellom borda og ned i sjøen under kaien. Her ute ved solaroljestasjonen hadde borda ei heilt spesiell lukt, ei blanding av solarolje eller diesel som ein kallar det nå, kreosot og tjæra. Ikkje rart då at me vart mest som dopa av alle luktene og synsinntrykka som møtte oss under kaien. I skuggen under kaien var det eit yrande liv med småfisk, krabbe og andre spanande skapningar.

Leppefisken var der i stort omfang. Raudnebb, blåstål, gandaråte.. Flotte fiskar med store lepper som lokka fram fantasiar og entusiasme kvar einaste sommar. Lite visste me om kor viktige desse fiskane  var for sjøfaunaen og livet i tarebeltet.

For at lakseoppdrettarane skal få tjena seg søkkrike, og for at  du og eg skal få eta lusefri oppdrettslaks vert det drive eit omfattande fiske på desse små leppefiskane som er så viktige for livet i fjorden. Nå set svoger Thor og lurer på kor det blir av sommarkysset i denne historia. Sanninga er vel at det ikkje handlar om eit kyss, men meir om   kjærlighet til livet ved sjøen.

Uten liv i fjorden, er det lett å forstå at mykje vil endra seg, mindre kyss og skjærgårdsliv er sjølvsagte resultat. Skal kystkulturen og det det gode liv i og ved fjorden bestå treng vi paradoksalt nok våre venner leppefiskane meir enn nokon gong før.

Då eg vaks opp fanst det ikkje  Nintendo, PC'ar og anna tidtrøyte. Me kjende ikkje til uttrykkjet "å kjeda seg". Det er mitt inntrykk at jo meir lett tilgjengeleg underhaldninga er, dess oftare brukar dei unge nå til dags ordet kjedeleg. Nå trur ikkje eg at det er noko gale med dei unge.

Dei er produkt av si tid. Og då må me nok sjå på oss sjølve. Kanskje me har sydd mange nok puter under armane på dei, eller kjøpt oss fri frå dårleg samvet med stadige dyre elektronikk kjøp.

Den nye tida er nok kommen for å bli, men eg gler meg over at ungane som får høve til å fiska, gler seg like mykje no som me gjorde i vår tid over ein fisk på snøret eller ein krabbe i teina. Her på hytto har eg hatt både skuleklassar og andre som har fått utfolda seg både i strandsona og i båt. Eg har sett ungar som aldri har hatt sol på kroppen, aldri har bada, aldri har fiska. Slik kunne eg halda fram. Men eg ser dei gler seg og opplever naturen like sterkt som det me gjorde.

Dei må berre få sjangsen. Nå er barnebarnet mitt på 4 her, og krabbeteinene er komne i sjøen. Tradisjonane held fram, og agn har han fiska sjølv, eller iallefall vore med å fiska det. Sjølv fiska me kviting på Liarevågen, Naustvikjo og ved Kobbaskjer.

Til agn brukte me brisling som me fekk på fabrikken.. Livet var aldri kjedelig. Som min gode hyttenabo på Buaskjer seier. Her svelt me ikkje i hel utan me vil det. Den som kjenner smaken av fersk fisk vil alltid lika fisk. Onkel Gerhard, eller onkel Gilla i Bråtet som me kalla han var ein onkel så god som ein berre kunne drøyma om. Han lærte oss det meste, som å klinka saum nede i naustet der han bygde robåtar, skyta trast med hagle, stia sauene i løa og å setje auregarn i nordsta Skjeljavikjo.

Me saug alt til oss, og så hadde han alltid eit kvart søtt på lur. Mmmmm eg kjenner endo smaken av kamferdrops og kandissukker. Men han hadde også ei stor interesse, nemleg klokker, lommeur og andre spanande urverk. Om søndagane reiste han ofte til Høylandsbygd for å handla med "Skaten" oppe på Skato. Han skaffa det meste enten det var ur, radioar eller grammofonar.

Ein søndag fekk Lars Kåre og eg vera med til Skato. Me var ikkje så gamle, og berre det å kjøra drosje like til Høylandsbygd for å handla med "Skaten" var eit storhende  som har brent seg fast i minnet. Vel framme vart me innvigde i handel på godt gammalt vis. Der var det både nytt og gammalt, ei spanande verd med den tidas duppedittar. Pengar og duppedittar skifta eigar, og  onkel Gilla og "Skaten" tok kvarandre i hånda, takka for handelen, og begge var vel fornøgde synest eg å huska.

Så bar det på heim med drosje Larsen. Då me kom til Fjelland stod det ein mann i vegkanten, de veit han som jobba på fabrikken på Sæbøvik, Torjes Olaen var det vel han blei kalla og stoppa oss.

Han lurte på om Larsen kunne hjelpa han med den nye tohjulstraktoren. Han hadde kjørt ned til sjøen, men klarte ikkje å komme seg opp bakken igjen.

Larsen lurte på kva for gir han hadde sett den i. Den stod i andre kunne han fortelja. Då må du prøva med første gir sa Larsen. Nei, det kunne han ikkje, for dei  hadde sagt i Haugesund at det var slåttegiret, og han skulle ikkje slå den dagen.

Avduking av Skjoldmøen monumentet juni med stor folkefest på Myro og Larsstøneset. Biskopen velsignar folket i Eid kyrkje. Kyrkjeskipet er symbol på kyrkja. Kom oppi same båten, kom til kyrkja, sa Ole D. Kring menneske var vitne til avdukinga av monumentet som fortel at, ja, her bur det folk som kan båt, og det har dei kunna lenge.

Halsnøy var i helga ei storstila mønstring av kystkultur. Her var gjester som sette preg på feiringa fordi dei hadde interesse av, eller nære band til båtbyggjartradisjonar, og serleg til skuta "Skjoldmøen". Ferda over Nord-Atlanteren er skipshistorie i verdsklasse. Denne båten som vart bygd på Sjo, hadde ein eineståande evne til å halda seg flytande. Skuta vart hoggen i , og i utstillinga i fryselageret ved Halsnøy Samfunnshus er det stilt ut to gjenstandar som var med om bord.

Sekstanten og ei lita kanon. Eg filmar alt, sa Møller som voks opp i Høylandsbygd, og bur på Karmøy. Inngunn Vardøy er leiar i Forbundet Kysten Hordaland, og fekk æra av å avduka monumentet.

Strupebandet song, det same gjorde elevane i grunnskulen på Halsnøy. I tillegg spelte Høylandsbygd musikklag som fekk ualminneleg god hjelp til rytmen av Haugesund ungdomskorps si trommegruppe. Det svinga! Skikkeleg tøft vart det då tre skjoldmøyer kom ridande, og fem skjoldmøyer kasta seg ut i dans, av og med Sunnhordland folkehøgskule.

Shanty og ode. Jimmy Øverdal hadde skrive eigen shanty til "Skjoldmøen" som Storm Weather Shanty Choir framførte med hjelp av publikum. Øverdal hadde òg skrive ode til "Skjoldmøen" på 14 vers.

Her eit lite utdrag: "Een Jagt? Een Gudinde? Een Eevigheedsbaad? Nogen faldt endog i Graad af stilen og Skiönheeden hiulpet". Også Aslaug Hillestad Sjo sin prolog om Halsnøy fekk tårene fram. Seinare på kvelden var det festmiddag med talar på folkehøgskulen, medan ungdommen hadde gratis rockekonsert på idrettsbanen.

Biskop Ole D. Hagesæther kom i ekstra båtskyss for å nå fram til høgmesse i Eid kyrkje sundag. Der vart modellen av "Skjoldmøen" overlevert og sett inn som kyrkjeskip. Kyrkja var fullsett, og det var overføring av gudstenesta til Halsnøy Kloster der folk òg var samla for å få med seg stunda då kyrkja på Halsnøy endeleg fekk sitt kyrkjeskip.

Eg trur at hadde han vore her no og sett alt som skjer, så hadde han sagt at det var i meste laget, sa Johannes G. Eide i kyrkja. Eide fekk mykje ros og varm takk for initiativet og arbeidet sitt i høve årsjubileumet. Og til jul skal det koma bok. Å ha masse fagre søstrer er ikkje så lett. Ja, ja søstrene var nå ganske greie. Åra gjekk og storesøster Gudveig hadde fått los på svogeren til forpaktaren på "general garden" i Sæbø.

Ein morgon våkna me til at forsmådde Halsnøy gutar hadde strødd ei stripe med samo like frå Sæbø og heim til oss, så alle skulle veta om dei nye turtelduene. Då mamma kom ut for å gå i fjosen tidleg på mandags morgonen var plattingen full av samo, og ei tjukk samo stripe var strødd heilt til Sæbø. Karane hadde lastebil heilt frå Høylandsbygd for å strø. Mamma kosta febrilsk for å få fjerna samoen frå plattingen før arbeidsfolket som skulle på fabrikken kom forbi. Men ho var for sein og snart stod Olga Rygh, Johanne på Larsstø, Johannesen og fleire og klappa i hendene medan samo drevet stod rundt ho.

Ho viste seg ikkje om døro resten av dagen, men Knuten var velkommen. Han var frå Voss og, og hadde mykje å læra før han kunne setja sjøbein. Første sommaren hadde Knut og Gudveig fått låna djupnagarn og sett dei ute på Kvednafluo. Pappa var godt nøgd, dette lova godt, innlandsfiskaren hadde klart seg godt så langt. Neste dag skulle garna trekkjast. Gudveig og Knut fekk bra med fisk og stemning var god ombord heilt til ein forvolande stor breiflabb synte seg på ripa.

Vossingen som aldri hadde sett noko så skremande stygt vart så forferda at garn og bruk forsvant til sjøs, og det bar på heim så fort gamle Jappen kunne bera dei. Pappa måtte ut og sokna etter garna som kom til rette fortsatt med breiflabben i. Den gongen var det bare Lars Fjelland olje-larsen som åt breiflabb,  og hadde oppdaga at det var ei delikatesse.

Alle andre betrakta breiflabb som ufisk ein ikkje trong ta ombord, så Knuten og Gudveig møtte stor forståelse for å ha lempa bruket uti att. Knuten vart forøvrig ein habil sjøfiskar, og har vel lenda meir fisk med stang enn dei fleste borte på hytto i Fjelberg.

Alltid Abu snelle, den var best meinte han, og eg trur han hadde rett. Eg føler meg trygg på at han fortsatt held seg til Abu. Sommaren var tid for utedans og båtturar. Ingenting var gjevare enn utedansane på plattingen i Ranavik.

Der samlast me både Halsnøybuar og fastkandskvinnheringar. Festen begynte ofte tidleg på kvelden, og når dansen starta i nitida var me klare som egg.. Dansen gjekk, ofte til musikk frå Waterloo. Ettersom mørkret seig på og beina vart ustødige, men modige våga fleire og fleire seg utpå.

Her var det mykje romantikk i lufta og god stemning. Fekk me også Me and Bobby Mcgee med Frøydis Johnsen, ja då var kvelden hinsides vellukka, ja viss me fann ei jente å dansa med då. På denne tida var eg brislingfiskar om somrane, og me ankom av og til med loddebåt eller dorry, fulle av feststemte jenter og gutar frå Larsstø.

Og var det ikkje dans i Ranavik så tok me turen til Lykjelsøyo og lagde vår eigen dans der.. Du verda for ei fin tid Var Atle i storform drog han av og til fram trekkspelet.. Joda, me levde godt på den tida. Det var mykje kaldare før.

Kameraten min vart forlikt i den flotta jento som var telefondame i postbygget på Sæbøvik. Då var det jo naturleg å oppsøkja ho på telefonsentralen.

Han var ein meister i å finna på noko han måtte ringja til ein kvan om. Så va da inn og tinga ein samtale i ein av telefonboksane. Middle school, chirailli. Evan Dobelle7. Padmalochan Patel. Billet de 20 francs suisses honegger. CH-BN 2.

S9 Threaded Relieving Device white background. JR East E on Azusa limited express train service Bundesgeschäftsführer Marc Kruse Mapa os śródmieście-campi. Ste Reine. Ste Reine R. Casey 3SER Circa Uten navn. Redactem Store Page.

Logo CPAN. Voyraikos canyon. The Vouraikos canyon. Vouraikos river. Trashcan and basket. PSD Bank Arena. PSD Bank Arena logo. Haupttribüne zur Eröffnungsfeier. Image bhuppe. My Village Malakand. Das rote Bett, Maximilian Florian - Stilleben mit Pfeife, Maximilian Florian - Abendmahl, Cualidades del cabello.

Waliur Rahman. Niall Horan On the Loose. Marc Márquez şi Dani Pedrosa pe podium, Jerez Marc Márquez. DiakStiftungUmmeln Lageplan.

DiakStiftungUmmeln Hauptverwaltung. DiakStiftungUmmeln Gaertnerei. DiakStiftungUmmeln Hinweisschild. DiakStiftungUmmeln Kapelle.

Küste vor dem Wattenmeer. Wild Wasp on Cactus. High income country economies by world bank Volejbola klubs "SK Talsi". SK Talsi. Volejbola Klubs "Jēkabpils Lūši". Barg Baziche-ye Baad. TBMM most recent. Bank of Bagmati River near Pashupatinath Temple Casino de Pougues les eaux. Female Forehead. FMNH Sue update. Niederwalddenkmal 2. Drosselgasse in Rüdesheim am Rhein. Binger Mäuseturm 2.

Syrian, Iraqi, and Lebanese insurgencies. Two men and a dog. Laura Gasnier. Λίμνη Καϊάφα, Νομός Ηλείας 1. Λίμνη Καϊάφα, Νομός Ηλείας 2. Λίμνη Καϊάφα, Νομός Ηλείας 3. Λίμνη Καϊάφα, Νομός Ηλείας 6. Λίμνη Καϊάφα, Νομός Ηλείας 4. Λίμνη Καϊάφα, Νομός Ηλείας 5. Λίμνη Καϊάφα, Νομός Ηλείας 7. Λίμνη Καϊάφα, Νομός Ηλείας 8. Λίμνη Καϊάφα, Νομός Ηλείας 9. Λίμνη Καϊάφα, Νομός Ηλείας Embarquement en Brière. Maison Briéronne à la Chaussée Neuve. Maisons briéronnes à Bréca.

❶Er det bedre med sjokolademus enn vanlig mus?|Siste innlegg|User:OgreBot/Uploads by new users/2018 May 26 15:00|Where people listen|Fredagsboller fylt med vaniljekrem og sjokolade - marcus-design.eu|Login • Instagram]

Legg inn sjokolademus kommentar. I Norge henger tegneseriefiguren Sjokolademus, eller Garfield, historisk sammen med rock kryssord annen figur nemlig ukebladspaltisten Søren Superstar. Som en kontrast til forgjengeren «Svar Oss Simen», en veldig seriøs og escorte i vestfold spørrespalte, ble Søren raskt mer ledig og humoristisk. Søren var alltid en splittende skikkelse.